บทสวดโพชฌังคปริตร (โพชฌังโค)

บทโพชฌังคปริตร (พิชิตโรคภัย)

*หากสวดให้ผู้อื่น ให้เปลี่ยนคำว่า 'เม' (แก่ข้าพเจ้า) เป็น 'เต' (แก่ท่าน)*

โพชฌังโค สะติสังขาโต ธัมมานัง วิจะโย ตะถา
วิริยัมปีติปัสสัทธิ โพชฌังคา จะ ตะถาปะเร
สะมาธุเปกขะโพชฌังคา สัตเตเต สัพพะทัสสินา
มุนินา สัมมะทักขาตา ภาวิตา พะหุลีกะตา
สังวัตตันติ อะภิญญายะ นิพพานายะ จะ โพธิยา
เอเตนะ สัจจะวัชเชนะ โสตถิ เม โหตุ สัพพะทา ฯ

เอกัส๎มิง สะมะเย นาโถ โมคคัลลานัญจะ กัสสะปัง
คิลาเน ทุกขิเต ทิส๎วา โพชฌังเค สัตตะ เทสะยิ
เต จะ ตัง อะภินันทิต๎วา โรคา มุจจิงสุ ตังขะเณ
เอเตนะ สัจจะวัชเชนะ โสตถิ เม โหตุ สัพพะทา ฯ

เอกะทา ธัมมะราชาปิ เคลัญเญนาภิปีฬิโต
จุนทัตเถเรนะ ตัญเญวะ ภะณาเปต๎วานะ สาทะรัง
สัมโมทิต๎วา จะ อาพาธา ตัมหา วุฏฐาสิ ฐานะโส
เอเตนะ สัจจะวัชเชนะ โสตถิ เม โหตุ สัพพะทา ฯ

ปะฮีนา เต จะ อาพาธา ติณณันนัมปิ มะเหสินัง
มัคคาหะตะกิเลสา วะ ปัตตานุปปัตติธัมมะตัง
เอเตนะ สัจจะวัชเชนะ โสตถิ เม โหตุ สัพพะทา ฯ

(โพชฌงค์ ๗ ประการ คือ สติสัมโพชฌงค์ ธรรมวิจยสัมโพชฌงค์ วิริยสัมโพชฌงค์ ปีติสัมโพชฌงค์ ปัสสัทธิสัมโพชฌงค์ สมาธิสัมโพชฌงค์ และอุเบกขาสัมโพชฌงค์ เจ็ดประการเหล่านี้ เป็นธรรมอันพระมุนีเจ้า ผู้ทรงเห็นธรรมทั้งปวง ตรัสไว้ชอบแล้ว อันบุคคลเจริญแล้ว กระทำให้มากแล้ว ย่อมเป็นไปเพื่อความรู้ยิ่ง เพื่อความดับกิเลส และเพื่อความตรัสรู้ ด้วยการกล่าวคำสัตย์นี้ ขอความสวัสดีจงมีแก่ข้าพเจ้าทุกเมื่อเทอญ

ในสมัยหนึ่ง พระโลกนาถเจ้าทอดพระเนตรเห็นพระโมคคัลลานะ และพระมหากัสสปะ อาพาธถึงทุกขเวทนา จึงทรงแสดงโพชฌงค์ ๗ ประการแก่ท่านทั้งสอง ท่านทั้งสองมีความเพลิดเพลินยินดียิ่งในพระธรรมนั้น ก็หายจากโรคอาพาธในขณะนั้น ด้วยการกล่าวสัตยวาจานี้ ขอความสวัสดีจงมีแก่ข้าพเจ้าทุกเมื่อเทอญ

ในกาลครั้งหนึ่ง แม้พระราชาแห่งธรรม (องค์สมเด็จพระสัมมาสัมพุทธเจ้า) ทรงประชวรด้วยพระอาการหนัก ทรงโปรดให้พระจุนทเถระสาธยายโพชฌงค์นั้นถวายโดยเคารพ พระองค์ทรงบันเทิงพระทัย ก็ทรงหายจากพระประชวรนั้นโดยพลัน ด้วยการกล่าวสัตยวาจานี้ ขอความสวัสดีจงมีแก่ข้าพเจ้าทุกเมื่อเทอญ

ก็อาพาธเหล่านั้นอันพระมหาเถระทั้งสองและพระมหาฤษีเจ้าทรงละได้แล้ว เหมือนกิเลสอันมรรคตัดขาดแล้ว ถึงซึ่งธรรมดาแห่งความไม่เกิดขึ้นอีกเป็นธรรมดา ด้วยการกล่าวสัตยวาจานี้ ขอความสวัสดีจงมีแก่ข้าพเจ้าทุกเมื่อเทอญ)